Mostrando entradas con la etiqueta Lucidez. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Lucidez. Mostrar todas las entradas

jueves, 27 de noviembre de 2014

Non son

son coma un peixe camiñando, non sei,
ou coma unha ovella dicindo que teño frío.
son un poeta analfabeto e un intérprete mudo.

síntome árbore en outono cando che miro, e ás veces incluso o son.
mágoa que ti sexas castelo e eu terra ensanguentada.

son un neno cun vestido lila, e unha nena sen bonecas.

sonche a pedra coa sempre te vas tropezar,
sonche a feminazi que che dá noxo.

mágoa de corpos mal aproveitados.


domingo, 16 de octubre de 2011

Cartas para ti

Sí, el pasado siempre vuelve, quieras o no sigue formando parte de ti, de lo que fuiste y de lo que eres actualmente. Pero lo peor es que lo que vuelve es lo malo, aunque también podría ser lo mejor puesto que hace que te des cuenta de lo que de verdad eres y de lo que tienes ahora.
Creo que en realidad es una prueba de la vida, simplemente para saber si sigues siendo igual de inocente y estúpida que hace un tiempo o has crecido, madurado, te has enfrentado a todos esos problemas que temías en un pasado no tan lejano, has dicho a la vida que tu coges las riendas de tu ser y que nadie más te dirige.
Bien, ahora solo te toca a ti ser la que vuelve a aparecer para el pasado, pero no como eras, si no, como eres, ahora solo mírale a los ojos ríete de él en sus narices y educadamente dale las gracias por convertirte en una persona mejor, por ayudarte a seguir adelante y a aprender de las cosas.
Porque dime, ¿de verdad crees que vale la pena estar triste, deprimido, llorar, por algo que ya pasó y que deberías haber dejado en el pasado como una anécdota de la que reirás en unos años cuando sepas que todo eso te ayudó?

"Pode que sexa unha rapaza con moito tempo de lecer..." Pero cada día gústame máis!

viernes, 2 de septiembre de 2011

Me apetece llorar, y hacerlo de felicidad. Esto no es uno de esos textos donde filosofeo, me amargo, es un texto que necesito escribir, simple y llanamente para decir que me encuentro completa.
Estoy llena hasta decir basta, creo que en este instante no me falta nada, todo es como debería haber sido desde hace mucho.
Puedo decir que el camino ha valido la pena, a pesar de saltar mi muro de Berlín particular, de arrastrarme entre zanjas de guerra, de soportar cuchillo tras cuchillo clavados en mi espalda. Si, vale, sólo es una parte del camino, aún me queda mucho pero mucho camino que recorrer, pero en este instante el camino se ha allanado y no se hace difícil de caminar.
Sólo resta por decir gracias, a ti, cosa, a ellos, por simplemente ser como son, y a vosotros tres, por ser y estar siempre.
(Y aunque me encuentre piedras en lo llano del camino, serán pequeñas, y las apartaré con una patada, convirtiéndolas en polvo del pasado...)
"Pode que só sexa unha rapaza con moito tempo de lecer..."
Pero son feliz e con iso chégame!

martes, 23 de agosto de 2011

É un día gris, escuro, ante el só hai unha praia case deserta, e máis alá do seu nariz cleopátrico están as vellas montañas da irmán Eire. El atópase agochado entre as pallas, nunha duna calquera, escoitando o mar fundido co  Chop Suey de System of a Down.
De súpeto todo para, o mar picado convértese nun prato, o vento xa non move os rumorosos, e as guitarras rompen contar o chan. Mais el non se inmuta, o seu sorriso non se move, o único que cambiara foran as súas mans.
O día comeza a rebobinar e a súa canción pasa a ser un son satánico. O sol ponse agora polo leste, o mar trae area, as casas desconstrúense aos poucos e el comeza a correr, porque simplemente sente que as súas pernas volveron nacer.
"Pode que só sexa unha rapaza con moito tempo de lecer..."

jueves, 18 de agosto de 2011

Digamos que... Te quiero


Finjamos que no nos conocemos, que somos estrellas que no tienen sentimientos ni pensamientos.
Pagaré tú café cada mañana aunque no sepa quien eres, tendrás cada día una rosa al lado de tu almohada y un te quiero escrito en la servilleta de tu magdalena.

Tú sólo mírame con tus ojos marrones, rózame con tu mano en el metro cada día a las ocho y media de la mañana, no dejes de enseñar tu sonrisa cada vez que lees el chiste de la columna de la derecha de la contraportada del periódico.
Pero ante todo, por nada del mundo desaparezcas, aunque sea, pásate de vez en cuando por mis sueños a decirme que estás bien y a regalarme tu boca pintada de aire.
"Pode que só sexa unha rapaza con moito tempo de lecer..."

sábado, 13 de agosto de 2011

Pensando por pensar los sueños se hicieron realidad.

Única, es un adjetivo, con cinco letras, es femenino... ¿Para que lo utilizo? Para describirte.
Lo eres por todo lo que te llevo repitiendo un mes entero, por tu sonrisa que nadie podría llegar a comparar; por tu timidez a la hora de mirarme; por como tus ojos me miran cada vez que yo no lo hago; por como la luna llena alumbra tu cara haciendo que, a mis ojos, parezcas un ángel vestido de demonio; por como tus pequeñas manos encajan perfectamente en las mías; por tu forma de decir "idiota"...
Porque cada vez que me tocas mi piel me lo susurra al oído, para que te lo haga saber a través de mis labios, que se secan con cada minuto que no estás aquí.
Devuélveme todo el aire que me has robado mediante mis suspiros descontrolados para que pueda decirte cuanto te quiero, ya que no te lo digo todo lo que te lo mereces.

"Pode que só sexa unha rapaza con moito tempo de lecer..."

jueves, 21 de julio de 2011

Y la lluvia caía sobre sus caras, empapándolas, convirtiéndose en parte de ese momento.
Sus labios mojados eran incapaces de separarse, sus brazos eran su chubasquero particular...
Las hojas que estaban sobre sus cabezas no ayudaban a resguardarse, pero no les importaba, la lluvia hacía que ese instante fuera [casi] perfecto, poco monótono y arriesgado.


"Pode que só sexa unha rapaza con moito tempo de lecer..." Pero dame igual :)

martes, 19 de julio de 2011

Y cada vez abro más lo ojos, me voy quitando ese tupido velo que me cegaba.
Y tú te encargas de iluminarme el camino correcto, no no es una luz celestial, es la luz de tu sonrisa que brilla como el Sol, a pesar de nunca cegarme.
Y tus ojos son mi puerta hacia tu interior, esas dos perlas negras que me sacan una sonrisa con sus invisibles manos.

Y mientas esto siga así, yo seguiré en una nube de algodón de azúcar contigo, saboreando todos esos momentos que hacen que cada vez sea más grande...

lunes, 11 de julio de 2011

Don't think I'm stupid

                Y ella estaba acostada a su lado, sus miradas eran cómplices de lo que acababa de ocurrir. Un beso, una caricia, nada más hacía falta para decirlo todo.

                Sus cuerpos desnudos, sólo las sábanas eran testigos de todo, sólo las paredes habían escuchado sus sordas palabras, sólo las ventanas habían guardado su secreto para siempre.

                Y al separarse todo se acababa, la felicidad se escapaba con un soplo de enfado, las sonrisas se convertían en lágrimas de los recuerdos y esas dos personas se convertían en marionetas de la nada
.
                Al día siguiente volvía a salir el Sol, su rutina seguía como otras veces, pero algo era distinto… Nadie los rodeaba susurrándoles al oído cosas que las trasladaban a un mundo completamente paralelo.

"Por suerte siempre esta el dia siguiente para poder disfrutar otra vez de esa felicidad a tu lado"

"Pode que só sexa unha rapaza con moito tempo de lecer..."

jueves, 7 de julio de 2011

Y esas dos palabras que me las repites una y otra vez... Son simples y a la vez lo dicen todo, como tu mirada mirando al infinito...

viernes, 17 de junio de 2011

  • Escuchar Ondina y sentirme en un mundo a parte.
  • Coger el diario de viajes y escribir sin parar.
  • Ver tu nombre escrito en la pantalla...
  • Releer todo lo que escribo...
  • Hablar contigo y soñar que estás a mi lado.
  • Una noche de fuegos artificiales desde mi terraza, admirando las estrellas.
  • Una casita en el medio de la nada.
  • Vestirme como se da la gana.
  • Pasear y que nadie se te quede mirando
  • Londres... Hyde Park... Forever my Bell...
  • Escuchar a Vega con mis cascos antipolución.
  • Recordar....
CONTINUARÁ EN UN MAR DE SAL...
 

jueves, 16 de junio de 2011

Carpe Diem :)

Y sentir una paz interior que me hace seguir con el lema del carpe diem, mientras observo una puesta de Sol idílica entre tantas.
Y en mis oídos canta Prince un Purple Rain que me hace respirar hondo y expirar todo lo que llevo acumulando tras una dictadura de la rutina.
Me imagino en la pantalla del ordenador una laguna, en ella están dos niños pequeños jugando con un balón, esa sonrisa me la sacas tu siempre, mi periodista del día a día.



viernes, 20 de mayo de 2011

1994
cuatro números
un año
una cifra
sin importancia...

Palabras obsoletas que castigan mi ego
y aumentan mi miedo
al fracaso.

En busca de un mecenas
que guste de fantasías
de un alguien que
es nada
sin más.

Hablo, sola,
para pensar
que alguien
me escucha.
Escucho,
para llorarme
y no beber el veneno
de mi lengua de víbora.

Grita, asústate
o simplemente riete
de todo este universo
repetitivo y redundante.

Flagelarme y convertirme
en otro
"perro más del hortelano"
que sea comparable
como un político insignificante y corrupto


"Pode que só sexa unha rapaza con moito tempo de lecer..."

Infinitamente calculado

Afundímonos nunha lagoa azul,
 mentres, as nosas verbas
 pérdense nas areas dun reloxo.

O patrimonio cultural da miña lingua é incinerado polo tempo,
que acosa como un violador aos meus pensamentos,
demasiado[quizáis neglixentes]
 e pouco misóxinos para eses raposos-ovellas,
infantilmente continuistas...

Mithos que descoñezo,
tan ignorante e pouco afrancesada...
Infel á miña alborada,
perante un número calquera
elevado ao cuadrante da túa pel.

"Pode que só sexa unha rapaza con moito tempo de lecer..."

Paradojas

Proceso de escritura aleatorio, signos decorativos del típico bar viejo de la esquina...

Sostenibilidad de un mundo de contaminación verbal...

Saltar del autobús, correr, perderme por las calles de una urbanización sin número...

Frases sintetizadas en unos ojos que miran el mundo de una forma demasiado precipitada...

"Pode que só sexa unha rapaza con moito tempo de lecer..."

jueves, 19 de mayo de 2011

Perdida no olor a humanidade da miña clase de inglés.

Intento pensar, mais éme imposible.

As negras sombras de Rosalía tráenme recordos sabor azucre.

Un barco de vela navega polo meu sistema nervioso facéndome estremecer.

Non penso, non sinto, pero tampouco falo. As miñas cordas vogais, recén operadas tras un mes de silencio, queren romper a súa non liberdade de expresión.

Talking about a freedom that will never exist,
Money has been spent by the population just for their on good,
but my power will last until I loose my mind.
Just mind you're head, take care of it, beware of the word hesitate,
it's dangerous and might make you give up.
But just don't hear, don't listen to it
Put on your sunglasses and smile to life,
it will answer you...


"Pode que só sexa unha rapaza con moito tempo de lecer..."

lunes, 16 de mayo de 2011

Solo fue mi lucidez...

Solo haz que los recuerdos hagan que el olor a mar de tu pelo regrese, para que me recuerde que no fuiste un espejismo en las fotos de mi ordenador.


Acércate y susúrrame al oído que no fuimos tan perfectas como había pensado. Las palomas que aguantaban mi secreto entre sus alas han roto su jaula y se han marchado para no volver jamás.


Mis labios se han secado pues los tuyos ya no lo sustentan con tus besos.


El tiempo ha dejado entrever las arrugas de las sonrisas que me causabas cada tarde al lado de un río de llantos graciosos.


Hace dos semanas que no sé de ti, pero tus palabras me han hecho recordarte. Ayer, mientras bailaba sobre nuestras pisadas en una discoteca de un somewhere, me acordaba de los chupitos con sabor a limón que hicieron de unas horas sin más, una noche idílicamente perfecta.


"Pode que só sexa unha rapaza con moito tempo de lecer..."

viernes, 6 de mayo de 2011

Las míticas mariposas de mi estómago han muerto por falta de oxigenación. Ahora me provocan continuos vómitos en los que encuentro sus diminutas  alas donde está escrito tu nombre.
A pesar de mi apariencia de viernes noche lo único que haría sería inducirme en un coma etílico que me hiciera perder mi estúpida memoria a largo plazo.
Sustituir mis siniestralidades por un puñetazo a la pared, con el que poder romper definitivamente mi mano contaminada por tu olor.

"Pode que só sexa unha rapaza con moito tempo de lecer..."
Me perdí en tus abrazos vacíos, en tus besos sin sabor, en tus caricias ásperas... Me asustaste por detrás peinando mi pelo con tus finos dedos, y me susurraste un "te quiero" que resultó ser una tergiversación de los hechos.
Las minucias que ha dejado el pasado volarán con el soplo de la madre tierra, y así dejarán desnudos los árboles que han crecido con mis lágrimas. Los he vacunado contra la tristeza, pero no contra el recuerdo... Mis pensamientos los están matando..


"Pode que só sexa unha rapaza con moito tempo de lecer..."

jueves, 28 de abril de 2011

Ya no esperas impaciente en la puerta de tu pequeño piso por tu correo diario, de una persona, que un día fue algo a tu lado. Ella espera tu respuesta, que contendrá palabras obsoletas que acaben por provocar un terremoto de grado siete con ocho en la escala de la perfección, tirando abajo las casas donde vivían sus sueños.


Ella, su cuello, ya ni lo siente de lo agarrotado que lo tiene, por andar con la cabeza hacia el suelo, donde se apoyaba todo el peso que tu te quitabas, pero que ella sentía después.
Abre la puerta que se encuentra en su pecho y adéntrate en un mundo en el que caminarás por el techo, donde los cuadros levitan sobre las alfombras de las paredes. ¿Que no tienes la llave? Búscala en la Calle del Ayer, casa número 25, donde vive la familia Desilusión. Ellos te llevarán a la habitación de invitados donde aún se encuentran los libros, aquellos donde ella guardaba las más bellas hojas, caídas de unos árboles llamados Recuedos.




"Pode que só sexa unha rapaza con moito tempo de lecer..."