Mostrando entradas con la etiqueta Algo. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Algo. Mostrar todas las entradas

sábado, 5 de noviembre de 2011

Ese preciado regalo

¿Qué es lo que quieren los niños cuando llegan a una cierta altura?

Os preguntareis que clase de estúpida pregunta es esta, pues es bastante sencilla, ni tontería ni locura. Lo que los niños quieren cuando crecen es: El Asiento de Delante. Ese gran objeto codiciado por todos lo que rondan los 10 años que, por primera vez, pueden sentir el poder de ser el copiloto del coche de sus padres.

Este lugar es el que te distingue de un "niño pequeño" a un "niño mayor", te sientes orgulloso de ti mismo cuando por primera vez tu padre te dice: "¿Te apetece ir en el asiento de delante?". Y justo en ese momento en el que te sientas sobre ese sillón acolchado e individual, sin nadie que te quite parte del tuyo, parece que te haces aún más grande, ves la vida desde otra perspectiva.


"Pode que só sexa unha rapaza con moito tempo de lecer..."

domingo, 4 de septiembre de 2011

Historia de un meteorito

Todo resultó ser una farsa, todo lo ocurrido hasta ahora había sido una simple pesadilla. Pero entonces una sonrisa casi perfecta me iluminó gracias a una luna llena irrepetible.
Todo pasó como cuando un meteorito roza la Tierra, rápido, fugaz... Yo era ese meteorito, ya desgastado por tantos intentos de alunizajes en lugares desconocidos. Pero un día todo cambió, ese meteoro encontró un planeta oscuro. A pesar de tener miedo se adentró, y todo resultó ser [casi] perfecto ya que la bruma se disipó al penetrar en su angosta atmósfera, y ante él apareció un mundo completo.
El meteorito se precipitó hacia el terreno planetario deshaciéndose en mil pedazos, todo parecía haber acabado para él, pero, increíblemente, de sus cenizas revivió un ser extraño, único, que acabó por iluminar ese mundo tan oscuro y completo. Mi mundo.

"Pode que só sexa unha rapaza con moito tempo de lecer..."

sábado, 3 de septiembre de 2011

Always

La oscuridad se cierne sobre mí cuando la lámpara que está a los pies de mi cama se apaga. Aún así permanece una aparición entre mis sábanas, y huele a ti. Incluso lavándolas parece que el colchón no se quiera desprender de ese aroma, el cual me recuerda a esas muchas horas en las que era yo la que tenía ese incienso natural sobre mí. Lo extraño, lo echo de menos, explícame qué significa este síndrome de abstimencia que está reduciendo mi energía a cada segundo que no tengo mi droga cerca. 
Me tiemblan las manos, tengo frío, intento que las mantas me proporcionen un abrazo un tanto artificial. Me conformaré con él mientras no tenga uno real, con el que sentir que mi piel ya no es sólo mía. 
En la guardería me enseñaron a compartir con todos, ahora ya tiempo pasado voy a ser egoísta y lo haré únicamente con quien realmente merezca la pena, y definitivamente sé que tú lo haces, puede que demasiado. Y contigo compartiré cada momento, cada ilusión, cada deseo, cada lágrima y cada sonrisa, cada decepción y cada logro. Sólo espero que tú también puedas hacerlo conmigo. 

"Pode que só sexa unha rapaza con moito tempo de lecer..."

jueves, 18 de agosto de 2011


Vuelven a mi las ganas de desaparecer, pero si vuelvo no es porque quiera, lo hago simplemente porque no tengo más remedio que sufrir, seguir andando por el más difícil de lo caminos que había podido escoger.

De momento sólo soñaré con las estrellas, hierba bajo mi cuerpo, soledad, la luna acariciando tu cara, y finalmente, en nada. porque sé que aún soñando despierta todo desaparecerá de mi mente sobrecargada de pensamientos inútiles.

"Pode que só sexa unha rapaza con moito tempo de lecer..."

miércoles, 10 de agosto de 2011

Creo que todo esto es como un sueño, no sé, demasiado (casi) perfecto y que en cualquier momento todo hará "plof" y será sólo un sueño demasiado fantástico para ser de verdad.


Y siento un pellizco, sabes que los odio, pero te digo: gracias. Simplemente vuelve a hacerlo cada vez que mi mente vuelva a las andadas y se traslade a un mundo donde pienso que tú sólo eres una de esas ilusiones que sólo aparecen mientras duermo.

"Pode que só sexa unha rapaza con moito tempo de lecer..."

viernes, 20 de mayo de 2011

1994
cuatro números
un año
una cifra
sin importancia...

Palabras obsoletas que castigan mi ego
y aumentan mi miedo
al fracaso.

En busca de un mecenas
que guste de fantasías
de un alguien que
es nada
sin más.

Hablo, sola,
para pensar
que alguien
me escucha.
Escucho,
para llorarme
y no beber el veneno
de mi lengua de víbora.

Grita, asústate
o simplemente riete
de todo este universo
repetitivo y redundante.

Flagelarme y convertirme
en otro
"perro más del hortelano"
que sea comparable
como un político insignificante y corrupto


"Pode que só sexa unha rapaza con moito tempo de lecer..."

jueves, 19 de mayo de 2011

Perdida no olor a humanidade da miña clase de inglés.

Intento pensar, mais éme imposible.

As negras sombras de Rosalía tráenme recordos sabor azucre.

Un barco de vela navega polo meu sistema nervioso facéndome estremecer.

Non penso, non sinto, pero tampouco falo. As miñas cordas vogais, recén operadas tras un mes de silencio, queren romper a súa non liberdade de expresión.

Talking about a freedom that will never exist,
Money has been spent by the population just for their on good,
but my power will last until I loose my mind.
Just mind you're head, take care of it, beware of the word hesitate,
it's dangerous and might make you give up.
But just don't hear, don't listen to it
Put on your sunglasses and smile to life,
it will answer you...


"Pode que só sexa unha rapaza con moito tempo de lecer..."

jueves, 28 de abril de 2011

Un todo, un nada, un alguien para mi. Lo soy para ti, un cualquiera que utilizas como reposabrazos donde apollar tu cabeza para olvidar.


Mi cuerpo se siente aliviado únicamente cuando la lectura y la escritura son lo único que existe a mi alrededor. Leer una y otra vez las reflexiones convertidas en figuras, me reconforta, y en las mayores de las ocasiones solo el dolor existe dentro. No un dolor que se pueda demostrar, si no que existe únicamente en mi, haciéndome reflexionar sobre metáforas inventadas por un escritor completamente necio e ignorante.


"Pode que só sexa unha rapaza con moito tempo de lecer..."