jueves, 19 de noviembre de 2015

Nunca sobes, sen antes baixar

E sigo rebentando palabras nos meus pulmóns, sigo chorando promesas que fai tempo que se romperon.
Respiro aire e entra lume, só iso, lume azul e negro. 
Aguanto a respiración mentres estalan todas as veas das mans, e un xemido corta a miña respiración. 
"Nunca sobes, sen antes baixar"
Pero sigo sen subir, quédome no terceiro banzo dunhas escaleiras infinitas e inacabadas. Tamén descoñecidas, pero demasiado fáciles. E o ceo non cambiou, segue gris, máis ou menos como a miña mente, baleira e nubrada. 
//
Acto seguido alguén me escoita, sen falar. Aínda así, síntome atrapada no cadro do Grito de Munch. O cuarto empequenece, estala en cores difusas. 
E de novo o lume, nin azul nin negro. Encho os pulmóns e lembro conversas, inventadas ou soñadas. Pode que incluso reais. Falábamos dunha melodía longa e doce, pero triste e chorona. Sorríamos mentres lle permitíamos ás nosas cabezas reproducir sons e sorrisos que nin sabíamos que existían.
Nada diso nos pertence xa. Nin sequera o lume segue sendo o mesmo. Pero algo segue permanecendo, inherente a calquera distancia temporal, ou incluso ás tempestades demasiado calmas.
Finalmente aprendemos a golpes, contra rúas, persoas e situacións. Con distintos acordes, pero sempre a mesma intérprete. 


"Pode que só sexa unha rapaza con moito tempo de lecer..."

jueves, 27 de noviembre de 2014

Non son

son coma un peixe camiñando, non sei,
ou coma unha ovella dicindo que teño frío.
son un poeta analfabeto e un intérprete mudo.

síntome árbore en outono cando che miro, e ás veces incluso o son.
mágoa que ti sexas castelo e eu terra ensanguentada.

son un neno cun vestido lila, e unha nena sen bonecas.

sonche a pedra coa sempre te vas tropezar,
sonche a feminazi que che dá noxo.

mágoa de corpos mal aproveitados.


jueves, 4 de septiembre de 2014

Meine Liebe

Just take me back where I belong. Where the rain went short, and the alcohol never stops pouring.
Teach me how to travel breaking the ice, walking in the dark. Show me how the light turns white while dying on the floor. Pursuit me with the oldest tram you can find on that river.

I try to get into my mind, but it blows me away every time I try. Only a side by the river makes me feel alive. I hear water, dogs, chains, antifascists, snow, sun, bikes. And inside of all the noises I see a blond hair, a tiny piercing, smoked blunts...

A mixed of accents still lives on my throat, burning like a volcano, deciding who should die first.

The raindrops turn into tears every time I smell your shadow next to mine. I can only build images of a park with the anger I have become.  

Come kidnap me, if you ever feel alone.




martes, 17 de junio de 2014

Where is my mind?

Volar entre consonantes y vocales, olvidando momentos y sitios. Despejando la mente con sonidos graves entre humo de menta.
Me dispongo a hacerme un lavado de cerebro, a intentar olvidar pecas y el color marrón. A sudar sentimientos y llenarme de música instrumental.
Solo te pido seguir jugando a pasarnos la pelota, a contraatacar con mensajes de despedida y a preguntarnos lo obvio.
Pero me sigo perdiendo entre mosaicos verdes y preguntas desaparecidas. Alucino con camisetas negras y púrpuras, y veo sombras de recuerdos en cada esquina.
Solo una bandera de colores se interpuso entre dos pensamientos, que previamente grité a un amanecer oscuro.
Y el sonido del piano en mi cabeza sigue intentado hacerme recordar, infiltrando conversaciones y paseos, como un tratamiento de electroshocks.
Mi perdón se sigue repitiendo, intentando presionar el botón de retorno.


"Pode que só sexa unha rapaza con moito tempo de lecer..."

martes, 27 de mayo de 2014

Una letra impronunciable.

A veces desaparezco de mi misma. Mi cabeza llora y mis manos gritan de ansiedad. Me arrancaría cada pensamiento y te echaría a ti. Pero ese barco es demasiado grande, tan pesado como las nubes que me rodean. Disiparía cada roce y respiración. Quemaría tu olor, como el incienso, pero ese aroma me perseguiría sobre lobos sangrientos que se esconden en el sol. Y mientras, me refugio en la luna, en el cráter más profundo, tocando la oscuridad con cada palabra inconexa.
Mis dientes gritan que mis ojos solo ven lluvia y arcoiris grises. Y la madera de mi habitación se arrepiente de tus pisadas. Mientras, unos tambores suenen entre verde y marrón, incomodidad y un poco de desesperación.
Un "THE END" perdido de la película más agria me mira con ojos de miedo, retrocediendo con pasos pegajosos y algo mentirosos. Las ondas electromagnéticas de cada teléfono van sembrando tumores tristes y fútiles. Así, yo sigo escribiendo en un estrés constante que podría ser energía en la dinamo. Un par de pulmones se escupen aire ennegrecido, mojado por cada beso lanzado a la nada. Yo dejo de arrepentirme, nunca más sangrare pensamientos inútiles.


lunes, 29 de julio de 2013

Teletransportación

Cierro los ojos, en este instante todo lo que tiene que ver con el exterior de mi mente no existe.
Una sensación de vacío inunda mis pulmones. Poco a poco mi piel se eriza, desde los dedos de los pies hasta la cabeza.
Te pienso y mi cabeza empieza a imaginarte. En las yemas de mis dedos siento como acaricio tus labios, y en mis labios siento tu piel.
Sin embargo, solo mis oídos escuchan te quieros callados. 
Al final siempre desapareces, el vacío de los pulmones invade mi cuerpo quemándome por dentro.
Abro los ojos y me acurruco como un niño, intento imaginarte. Pero esta vez no puedo evitar llorar al recordarte...

Mientras, escucho a lo lejos, en susurros: Te echo de menos  

lunes, 8 de julio de 2013

Un sueño demasiado real.

Es insufrible no tenerte.
Cerrar los ojos e imaginarte sonriendo, como siempre lo hago. De repente abrirlos y saber que no puedo ni tocarte.
Buscar en el hueco de mi almohada ese abrazo que quedó pendiente tantas veces.
Soñarte como el mejor regalo, aunque cuando me despierto ya no siento como recorro tus labios con la yema de mis dedos.
Repetirte una y mil veces lo bonita que eres. Repetirme mil y una, que el susurro que quiere salir de mi boca solo tocara el aire, no tu oído.
Pedirte que me calles, creando promesas en el aire,
Preguntarme como te echo tanto de menos, respondiéndome con solo pensarte.
Que me queme el pecho porque no te tengo.
Sentir que poco a poco te estás quedando con una parte de mi.
Necesitarte.

martes, 18 de junio de 2013

Silencio entre sombras

Me apetece acostarme en una playa, al calor de unas manos casi desconocidas.
Cerrar los ojos y utilizar un brazo ajeno de almohada.
No hablar utilizando esa boca extranjera de cerradura.
Despertarse y ver que estás soñando despierta.
Mirar a las teclas del ordenador, sintiendo como queman tus pulmones.
Toser una y otra vez, saber que ya no hay marcha atrás.
No saber escribir, callar.


jueves, 13 de junio de 2013

Cidade proletaria

Sabía que chegadas estas alturas non me iba resistir...
Boto de menos esa cidade en costa que tanto me gustaba recorrer, buscando en recunchos cousas imposibles, observando con cada nota da música do violín.
Boto de menos poder rirme tódolos días, porque sempre, sempre había algo polo que sentir ledicia.
Boto de menos a cada unha das persoas que coñecín un día, e algunhas xa desapareceron. Douvos as grazas, porque cada un de vós fuchedes a miña rutina.
Boto de menos quedarme sen voz, con bandeiras e megáfonos na man. E correr, sentarse, tropezar.
Boto de menos tantas cousas... Que se chego a mencionalas todas afundiría, como un corpo morto na auga dun océano calquera.
Pode que continue con esta memoria, pero agora non podo.
Historias dunha terra de cuncas e de mar
que xuntos coñecemos na voltas que a música nos da.

jueves, 23 de mayo de 2013

Supongo que todos tenemos derecho a recordar, ¿no?

Yo ni debería escribir esto...
Pero algo me ha hecho recordar. Esta vez ha sido una canción la que me ha embarcado a través de un río.
Me quedé dormida, y al poco tiempo me desperté entre unas rocas, era casi de noche. Y de repente me encontré con una piedra, en la que hace un tiempo alguien dejó grabadas dos letras, entre gritos de "Celtia" y risas escandalosas de vergüenza ajena.

Y finalmente desemboco en esa frase en la que solo quería saber que tal iba todo.

Supongo que todos tenemos derecho a recordar, ¿no?
Al fin y al cabo...
 
"Pode que só sexa unha rapaza con moito tempo de lecer..."


domingo, 21 de abril de 2013

Fuck the world I am a Panda

Non lembro, pero si esquezo a data de caducidade deste momento.
Esperto pesada, aínda coas sabas do teu soño enroladas no meu tacto.
Subo a persiana a medida que os meus ollos se aproximan a un campo de asteroides.
De repente, tírome neste sofá, que me atrapa. Non podo loitar contra o seu campo gravitatorio.
E como non, penso.
Penso e intento reter palabras soltas no aire.
Choro, acumulando nanopartículas de alcohol puro nos bronquios.
Ríome, gritando fumes negros que ateigan mentes baleiras.

Xa lembro, perdoáchesme, mais sigo sen entender.


"Pode que só sexa unha rapaza con moito tempo de lecer..."

jueves, 21 de febrero de 2013

Un rompecabezas creado en tus manos y guardado en mi mente, un puzzle incompleto en el que faltan las piezas más importantes.
Una oportunidad fútil, posiblemente vacía de significado, carente de sentido. La última esperanza, enmascarada, convertida en una altura demasiado alta para mi.
Preguntas sin respuesta entre lágrimas secas. Pensamientos saturados de trabajo que sudan gritos ensordecedores y golpes contra la pared.
Me duele la cabeza y me estallan los oídos cuando sueño despierta con sombreros, tiburones y una máscara. Ahora mismo se me haría imposible reconstruir el puzzle, un rompecabezas de tu cuerpo. La esperanza se ha transformado ahora en una luz roja, diminuta.


lunes, 4 de febrero de 2013

SINCERIDAD, AZUL, ZAPATOS


Pretendes ser un autómata más, un guiado de la rutina, un trapo tirado en un patio interior que pasa desapercibido hasta que desaparece con el tiempo.
Sin embargo tus zapatos te delatan, has caminado demasiado, con pasos de plomo, sobre unas Martens sin punta de acero.
Me han dicho que nunca debería haberte conocido, y por el contrario necesito hacerlo. Tu sinceridad se me antoja como una vela encendida en una noche fría, en la que me acuesto bajo mis mantas llorando por un ficticio miedo.
Un pan multicereales me recuerda que me levante, que deje de soñar con canciones tristes y cielos azules que se rompen con cada relámpago destelleante y ensordecedor.


miércoles, 19 de diciembre de 2012

Let's celebrate the irony

Me dejaré llevar, arropada por el mar, entre millón y medio de olas, pequeñas y grandes.
Como si estuviera a punto de empezar un nuevo camino, oscuro pero con una cierta luz escondida entre los nubarrones. Algo por descubrir y que a la vez te suena familiar.
Como dirían algunos: se asemeja a un nuevo despertar, otra vez diferente; al igual que antes, cegador.
Puede que a mitad de camino despierte y me ponga en pie, riéndome de cualquier estúpida mentira de algún que otro invertebrado esquizofrénico.


viernes, 7 de diciembre de 2012

Repítelo

Un día por la noche, hace unos meses escribí que echaba de menos, aún no sabía si era a alguien o a algo.
Pero ahora ya se quién y qué era. Eras tú, tus besos, tus caricias, tus abrazos. Tus palabras tanto escritas como habladas, todos esos momentos.
De todo esto me di cuenta hace poco tiempo. Una noche en la que tú estabas en mi cama y yo te abrazaba. Empezaron a caerme las lágrimas y a partir de ese momento suene como suene, precipitado o loco, empecé a notar que algo crecía en mi, empecé a quererte poco a poco.

"Y gracias a una tarde de aburrimiento, una niña tropezó. Tropezó con ese algo y ese alguien que desde hacía tiempo había estado añorando. Y por cada lágrima que le cae ahora un momento que le regala a ese alguien, un instante para compartir, una frase que poco a poco construirán. Con cada beso, cada letra, cada sonrisa, con cada te echo de menos"

Gracias, porque no resultaste ser ese sueño que de tan bonito que es no puede ser realidad. Sin embargo tú eres así de bonita y, por encima, tengo la oportunidad de besarte. Si echar de menos significase besarte, mis labios ya estarían desgastados.


viernes, 30 de noviembre de 2012

Una cosa que te quería decir....

Ven y siéntate a mi lado, muy cerca. Déjame pasar mi mano por detrás de tu espalda, atrayéndote hacia mi. No te asustes.
Te bajo los párpados con la yema de mis dedos, dejándote en la oscuridad por unos segundos.
Acerco mis labios para posarlos sobre tu oído, tan cerca que mis susurros te provocarán escalofríos continuos.
No digo ni una palabra, solo respiro a un paso de tu nuca mientras tu piel se eriza y una sensación de ansiedad te invade. Quieres que haga algo: que hable, que me mueva o que simplemente te deje abrir los ojos para ver qué pasa, en esta oscuridad iluminada por aromas de colores quemados.
Mientras, suena una canción: "Breathe out, so I can breathe you in"
Sin pretenderlo mi cuerpo se vuelve automático y mi boca empieza a besar tu cuello, tu cara, sin tocar tus labios, solo rozando tu piel.
Y me vuelvo a acercar a tu oído suplicándote con mi respiración que escuches, prometiéndote una respuesta y una reacción.
Me paro, contengo la respiración, me quedo inmóvil abrazándote tras tu espalda. Finalmente me acerco a tu oído derecho, con cada calada de tu olor me lleno poco a poco los pulmones, reteniendo cada bocanada de aire.
Y así, sin que ninguna de las dos lo haya esperado mi cuerdas vocales se mueven, pronunciando unas palabras suaves, casi imperceptibles: "Te quiero"



martes, 20 de noviembre de 2012

19.11.2012

11:42 PM
Una sonrisa y un beso bastaron para responderte, no hace falta decir un sí, cuando sabes perfectamente que lo único que deseo en estos momentos es poder reírme, compartir momentos y locuras, todo lo que tu quieras conmigo, y todo lo que yo quiero contigo.


sábado, 17 de noviembre de 2012

Em.

Inhalar el olor dulce de tu cuello, acariciar tu nuca y ponerte los pelos de punta, sentir tu pulso en mi nariz...
Y que por fin mi ser deje que te ilusiones, todo lo que quieras, porque sin lugar a dudas se que mereces mucho más de lo que había pensado.
Solo quiero quedarme mirando tu cara mientras duermes y besar cada diminuta parte de tu cara.


viernes, 16 de noviembre de 2012

Em

"Con tan solo un suspiro sabrás que por fin me he decidido, y seguramente será mejor de lo que piensas."
Y en momentos así haces de esa cuerda una ilusión, de ese miedo una pesadilla que no se ha repetido.
Perdóname y cada vez el tiempo a esperar será inexistente.

miércoles, 14 de noviembre de 2012

I swear

A veces me entra el miedo, me dan ganas de dar una palmada y desaparecer en el gris del tiempo.
Sin embargo siempre apareces en el azul constante del reloj para tirar de esa cuerda y hacer desaparecer el temor para esconderlo en un agujero negro.
Perdóname si en ocasiones me comporto como una verdadera estúpida; has aparecido de la nada, como un preciado regalo, y has hecho que mi mundo se desequilibrara.
Solo espera, no tardaré. A lo mejor un día, con tan solo un suspiro sabrás que por fin me he decidido, y seguramente será mejor de lo que piensas.
Te lo prometo.
"Pode que só sexa unha rapaza con moito tempo de lecer..."