Mostrando entradas con la etiqueta Conversacionesnoinventadas. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Conversacionesnoinventadas. Mostrar todas las entradas

jueves, 19 de noviembre de 2015

Nunca sobes, sen antes baixar

E sigo rebentando palabras nos meus pulmóns, sigo chorando promesas que fai tempo que se romperon.
Respiro aire e entra lume, só iso, lume azul e negro. 
Aguanto a respiración mentres estalan todas as veas das mans, e un xemido corta a miña respiración. 
"Nunca sobes, sen antes baixar"
Pero sigo sen subir, quédome no terceiro banzo dunhas escaleiras infinitas e inacabadas. Tamén descoñecidas, pero demasiado fáciles. E o ceo non cambiou, segue gris, máis ou menos como a miña mente, baleira e nubrada. 
//
Acto seguido alguén me escoita, sen falar. Aínda así, síntome atrapada no cadro do Grito de Munch. O cuarto empequenece, estala en cores difusas. 
E de novo o lume, nin azul nin negro. Encho os pulmóns e lembro conversas, inventadas ou soñadas. Pode que incluso reais. Falábamos dunha melodía longa e doce, pero triste e chorona. Sorríamos mentres lle permitíamos ás nosas cabezas reproducir sons e sorrisos que nin sabíamos que existían.
Nada diso nos pertence xa. Nin sequera o lume segue sendo o mesmo. Pero algo segue permanecendo, inherente a calquera distancia temporal, ou incluso ás tempestades demasiado calmas.
Finalmente aprendemos a golpes, contra rúas, persoas e situacións. Con distintos acordes, pero sempre a mesma intérprete. 


"Pode que só sexa unha rapaza con moito tempo de lecer..."

martes, 17 de junio de 2014

Where is my mind?

Volar entre consonantes y vocales, olvidando momentos y sitios. Despejando la mente con sonidos graves entre humo de menta.
Me dispongo a hacerme un lavado de cerebro, a intentar olvidar pecas y el color marrón. A sudar sentimientos y llenarme de música instrumental.
Solo te pido seguir jugando a pasarnos la pelota, a contraatacar con mensajes de despedida y a preguntarnos lo obvio.
Pero me sigo perdiendo entre mosaicos verdes y preguntas desaparecidas. Alucino con camisetas negras y púrpuras, y veo sombras de recuerdos en cada esquina.
Solo una bandera de colores se interpuso entre dos pensamientos, que previamente grité a un amanecer oscuro.
Y el sonido del piano en mi cabeza sigue intentado hacerme recordar, infiltrando conversaciones y paseos, como un tratamiento de electroshocks.
Mi perdón se sigue repitiendo, intentando presionar el botón de retorno.


"Pode que só sexa unha rapaza con moito tempo de lecer..."

viernes, 7 de diciembre de 2012

Repítelo

Un día por la noche, hace unos meses escribí que echaba de menos, aún no sabía si era a alguien o a algo.
Pero ahora ya se quién y qué era. Eras tú, tus besos, tus caricias, tus abrazos. Tus palabras tanto escritas como habladas, todos esos momentos.
De todo esto me di cuenta hace poco tiempo. Una noche en la que tú estabas en mi cama y yo te abrazaba. Empezaron a caerme las lágrimas y a partir de ese momento suene como suene, precipitado o loco, empecé a notar que algo crecía en mi, empecé a quererte poco a poco.

"Y gracias a una tarde de aburrimiento, una niña tropezó. Tropezó con ese algo y ese alguien que desde hacía tiempo había estado añorando. Y por cada lágrima que le cae ahora un momento que le regala a ese alguien, un instante para compartir, una frase que poco a poco construirán. Con cada beso, cada letra, cada sonrisa, con cada te echo de menos"

Gracias, porque no resultaste ser ese sueño que de tan bonito que es no puede ser realidad. Sin embargo tú eres así de bonita y, por encima, tengo la oportunidad de besarte. Si echar de menos significase besarte, mis labios ya estarían desgastados.


jueves, 31 de mayo de 2012

Shit happens

Sentada en un bar cualquiera intentando sacar fotogramas de un café en reposo. Mis pupilas parecen no querer trabajar, están cansadas de la noche de ayer, con besos y caricias en una pantalla bloqueada, que simplemente acaba convirtiéndose en recuerdos de una muerte.
Peinados alacados de peluquería tapando unos cráneos desgastados y arrugados, fracturados por un camino lleno de baches y cemento mal asfaltado.
Una carpeta caducada hace quince años, un móvil de trecientos euros y un estuche inundado de cerveza irónica. Polvo encima de mis neuronas y un extintor sin gas a presión que pretende apagar el fuego que desprende mi pecho. Echa una sencilla cosa de menos, y eso que tan sólo se encuentra a cuarenta kilómetros del roce de mis dedos.
Me adentro de nuevo en un lugar que sólo yo conocía, donde un día te dejé penetrar. Acabaste destrozándolo, deshaciéndolo en piezas de un rompecabezas de nivel experto, suicida.
Me pregunto a cada instante qué es lo que hice mal, en qué momento pude besarte tan fuerte que mi oxígeno acabara por contaminar el tuyo. Al final puede que se transformara en algún metano descentrado o cloroformo activo.
Estupidez embotellada en un zumo de melocotón no concentrado. Y risas enlatadas mezcladas con alubias y lentejas verdes.


"Pode que só sexa unha rapaza con moito tempo de lecer..."

sábado, 15 de octubre de 2011

El libro de los mandamientos para la vida: 1ª Parte

    Eramos dos completas desconocidas, ni siquiera nos habíamos visto en persona una sola vez, sin embargo hablando se conoce mejor a las personas de lo que tú y yo pensábamos. 
    Finalmente resultamos ser dos persona distintas, pero iguales a su vez, con sentimientos, corazón, lágrimas en los ojos, una persona única... El azar hizo que en ocasiones nuestras mentes se comunicaran por algo llamado telepatía para recordarnos como somos, lo que debemos o no hacer y que, sin saberlo, nos tenemos la una a la otra. Por raro que suene es así, ¿cuantas lágrimas nos secamos, cuantas risas sonsacamos?
    Me alegro de que, por lo menos, haya sacado algo de esa etapa de mi vida, me refiero a algo bueno, claro y, sobretodo, humano, con sentimientos y remordimientos.
    Y ahora poco a poco empezamos a escribir nuestro libro, prometamos que haremos todo lo que nos propongamos y más. Así estos serán los primeros mandamientos:

  1. Salgamos, bebamos y disfrutemos como locas. Llamémonos y riámonos de como estamos.
  2. Cambiemos el chip: eso es la ley de "quiérete más a ti que a los demás, y conviértete en tu propio Atlas".
  3. Salir y estudiar: salir cada vez que podamos y estudiar cada vez que tengamos.
  4. Ahorrar, y ¿para qué? Viaje, vivir y desfasar

    Y ahora ya sabes "Smells like teen spirit".



lunes, 29 de agosto de 2011

1

-Cuéntame un secreto de esos escritos en verso, hazme sentir feliz, arráncame a manotazos esta sensación masoquista e inútil que rodea mi ser, formando una niebla negra que me ahoga a cada instante.
+Sabes que eso siempre se me ha dado mal, soy una persona introvertida, estúpida y, en resumidas cuentas, una mala persona. Pero mi mundo se llena cada vez que estás a mi lado, es una sensación indescriptible y demasiado rara para que yo la pueda llegar a sentir.
-Lo sé, pero me sirve con una caricia, una mano entre las mías, un beso en la mejilla, una mirada perdida. Creo que eso si que se te da bien. Sólo necesito un secreto que no tenga que ver con todo lo que me está ocurriendo ahora mismo. Te contaré uno yo: querer es una palabra obsoleta, no significa nada cuando se la dices de broma a tus amigos, pero si que cobra sentido cuando se la dices tímidamente a una persona, no especial, si no única, al oído, mientras suena esa canción que te pone los pelos de punta. Digamos que con esto pretendo expresar que te quiero demasiado.
+Vale me has convencido, te contaré uno, más bien es un secreto personalizado que me lo repito cada vez que pienso en ti. Digamos que este puede ser el único secreto "opinado" en el que tenga razón: nunca se quiere demasiado a una persona, esas dos palabras no pueden coexistir en una misma frase. El querer es una sensación, un sentimiento, un algo que tú piensas sobre alguien y que nunca es para decir demasiado, si no mucho.


"Pode que só sexa unha rapaza con moito tempo de lecer..."