jueves, 13 de junio de 2013

Cidade proletaria

Sabía que chegadas estas alturas non me iba resistir...
Boto de menos esa cidade en costa que tanto me gustaba recorrer, buscando en recunchos cousas imposibles, observando con cada nota da música do violín.
Boto de menos poder rirme tódolos días, porque sempre, sempre había algo polo que sentir ledicia.
Boto de menos a cada unha das persoas que coñecín un día, e algunhas xa desapareceron. Douvos as grazas, porque cada un de vós fuchedes a miña rutina.
Boto de menos quedarme sen voz, con bandeiras e megáfonos na man. E correr, sentarse, tropezar.
Boto de menos tantas cousas... Que se chego a mencionalas todas afundiría, como un corpo morto na auga dun océano calquera.
Pode que continue con esta memoria, pero agora non podo.
Historias dunha terra de cuncas e de mar
que xuntos coñecemos na voltas que a música nos da.

jueves, 23 de mayo de 2013

Supongo que todos tenemos derecho a recordar, ¿no?

Yo ni debería escribir esto...
Pero algo me ha hecho recordar. Esta vez ha sido una canción la que me ha embarcado a través de un río.
Me quedé dormida, y al poco tiempo me desperté entre unas rocas, era casi de noche. Y de repente me encontré con una piedra, en la que hace un tiempo alguien dejó grabadas dos letras, entre gritos de "Celtia" y risas escandalosas de vergüenza ajena.

Y finalmente desemboco en esa frase en la que solo quería saber que tal iba todo.

Supongo que todos tenemos derecho a recordar, ¿no?
Al fin y al cabo...
 
"Pode que só sexa unha rapaza con moito tempo de lecer..."


domingo, 21 de abril de 2013

Fuck the world I am a Panda

Non lembro, pero si esquezo a data de caducidade deste momento.
Esperto pesada, aínda coas sabas do teu soño enroladas no meu tacto.
Subo a persiana a medida que os meus ollos se aproximan a un campo de asteroides.
De repente, tírome neste sofá, que me atrapa. Non podo loitar contra o seu campo gravitatorio.
E como non, penso.
Penso e intento reter palabras soltas no aire.
Choro, acumulando nanopartículas de alcohol puro nos bronquios.
Ríome, gritando fumes negros que ateigan mentes baleiras.

Xa lembro, perdoáchesme, mais sigo sen entender.


"Pode que só sexa unha rapaza con moito tempo de lecer..."

jueves, 21 de febrero de 2013

Un rompecabezas creado en tus manos y guardado en mi mente, un puzzle incompleto en el que faltan las piezas más importantes.
Una oportunidad fútil, posiblemente vacía de significado, carente de sentido. La última esperanza, enmascarada, convertida en una altura demasiado alta para mi.
Preguntas sin respuesta entre lágrimas secas. Pensamientos saturados de trabajo que sudan gritos ensordecedores y golpes contra la pared.
Me duele la cabeza y me estallan los oídos cuando sueño despierta con sombreros, tiburones y una máscara. Ahora mismo se me haría imposible reconstruir el puzzle, un rompecabezas de tu cuerpo. La esperanza se ha transformado ahora en una luz roja, diminuta.


lunes, 4 de febrero de 2013

SINCERIDAD, AZUL, ZAPATOS


Pretendes ser un autómata más, un guiado de la rutina, un trapo tirado en un patio interior que pasa desapercibido hasta que desaparece con el tiempo.
Sin embargo tus zapatos te delatan, has caminado demasiado, con pasos de plomo, sobre unas Martens sin punta de acero.
Me han dicho que nunca debería haberte conocido, y por el contrario necesito hacerlo. Tu sinceridad se me antoja como una vela encendida en una noche fría, en la que me acuesto bajo mis mantas llorando por un ficticio miedo.
Un pan multicereales me recuerda que me levante, que deje de soñar con canciones tristes y cielos azules que se rompen con cada relámpago destelleante y ensordecedor.


miércoles, 19 de diciembre de 2012

Let's celebrate the irony

Me dejaré llevar, arropada por el mar, entre millón y medio de olas, pequeñas y grandes.
Como si estuviera a punto de empezar un nuevo camino, oscuro pero con una cierta luz escondida entre los nubarrones. Algo por descubrir y que a la vez te suena familiar.
Como dirían algunos: se asemeja a un nuevo despertar, otra vez diferente; al igual que antes, cegador.
Puede que a mitad de camino despierte y me ponga en pie, riéndome de cualquier estúpida mentira de algún que otro invertebrado esquizofrénico.


viernes, 7 de diciembre de 2012

Repítelo

Un día por la noche, hace unos meses escribí que echaba de menos, aún no sabía si era a alguien o a algo.
Pero ahora ya se quién y qué era. Eras tú, tus besos, tus caricias, tus abrazos. Tus palabras tanto escritas como habladas, todos esos momentos.
De todo esto me di cuenta hace poco tiempo. Una noche en la que tú estabas en mi cama y yo te abrazaba. Empezaron a caerme las lágrimas y a partir de ese momento suene como suene, precipitado o loco, empecé a notar que algo crecía en mi, empecé a quererte poco a poco.

"Y gracias a una tarde de aburrimiento, una niña tropezó. Tropezó con ese algo y ese alguien que desde hacía tiempo había estado añorando. Y por cada lágrima que le cae ahora un momento que le regala a ese alguien, un instante para compartir, una frase que poco a poco construirán. Con cada beso, cada letra, cada sonrisa, con cada te echo de menos"

Gracias, porque no resultaste ser ese sueño que de tan bonito que es no puede ser realidad. Sin embargo tú eres así de bonita y, por encima, tengo la oportunidad de besarte. Si echar de menos significase besarte, mis labios ya estarían desgastados.