miércoles, 7 de noviembre de 2012

Amor, locura, miedo

El hielo que me recubría parecía estar ardiendo en llamas, aunque yo me seguía sintiendo fría, sin sangre recorriendo mi cuerpo y todo porque el miedo quería apoderarse de mi ser y mi mente.
Una gran locura parecía querer convertirse en mi nueva personalidad, amedrentándome, cansando mi ser, arrebatándome los pensamientos sin apenas dejarme reaccionar.
Pero ese miedo y esa locura nada hacían por propia voluntad, algo había, en las tinieblas que a ambos  producía en mi interior, que los guiaba, que ordenaba cada uno de sus movimientos, involuntarios en mi.
Durante un tiempo algo me quiso cegar, una luz que no parecía tener camino que seguir, por el que guiarme, que me destinará de una vez por todas. 
Al final y sin que apenas esperarlo el hielo en mi piel desapareció, evaporándose.
Un cálido beso involuntario e inexistente rozó la piel de mi hombro, una caricia invisible y confortadora, descubrió mis ojos ante algo, mostrándome una sensación...
Un amor repentino, lento y templado; un sentimiento cariñoso y rebelde. Algo que me empezaba a recoger en puentes de abrazos. Levantándome con delicadeza, cubriéndome con un impoluto manto mi ser. Despertando así, un motivo por el que poder caminar, sin miedo y locura, luchando contra la nada.


"Pode que só sexa unha rapaza con moito tempo de lecer..."

domingo, 16 de septiembre de 2012

Y solo queda

Intentando dibujar entre mis sábanas y no me sale nada. Solo escucho una y otra vez esa canción que un día un amigo me cantó a mi sola con una guitarra rota y una vez desgarrada.
Me tiembla la mano cuando intento elegir el camino que mi bolígrafo debería tomar.
No sé si te echo de meno so si es a ti a quien debería hacerlo.
Volver de vez en cuando a una rutina de gritos y llantos ensordecedores hace que piense más en tus estúpidos enfados que tanto me gustaba enmendar.
Ya han pasado muchos segundos desde aquella carta electrónica fallida, desde aquella pierna que había tropezado con su gemela. Desde que te dije adiós y te deseé suerte.
Ahora volveré a escribirte, pero ya no podré mostrarte mis letras como antes, la cantante se ha quedado muda, le has robado la voz. Ahora solo le queda teclear y golpear cada una de las letras, cruzar los dedos y únicamente esperar, aunque solo sea al silencio.

lunes, 10 de septiembre de 2012

Poderosa alucinación, demasiado real, sueño infinito en rem.

Te siento inalcanzable como si fueras un fantasma inapreciable, como un soplo de aire que me toca a veces pero que es demasiado suave como para poder apreciarlo y sentir su tacto y olor.

Te fundes como un humo ya impenetrable para mi; me miras y mis ojos se esconden por un miedo que me consume, te miro y me siento ligera, se me antoja acercarme a ti y besar esos labios que a penas puedo apreciar. Me vuelves a mirar, yo me quedo absorta apreciando cada uno de los detalles de tu diminuto ser. Me encantaría quitarte esas gafas y poder cerrarte los ojos con caricias, poder recorrer el tatuaje de tu espalda y dibujarlo una y otra vez con mi dedo sobre el lienzo de tu piel.

Me da miedo fijar mi mirada en ti durante un largo período de tiempo, me siento atrapada, soy incapaz de decirle a mis ojos que eso no es mío, mis manos les obligan, quieren poder sentir el tacto de su piel, despeinar ese pelo negro, acariciar esa cara y poner la piel de gallina en su espalda.

Leo y releo todas mis palabras, las uno en mi cabeza imaginándote aunque estés a tan solo una mirada infinita de mi.

Dime que me dejas leerte el pensamiento, permíteme acercarte y susurrarte todo esto al oído; dime con la mirada: "ven".

Sin embargo ya sé que te volveré a encontrar andando absorta por aquí, sé que nunca podré llegar a conocer ni tu nombre. Cada vez que te veo mi único deseo es poder decirte "hola".


"Pode que só sexa unha rapaza con moito tempo de lecer..."

miércoles, 29 de agosto de 2012

Calumnias dunha mente hiponcondríaca (Sarah 2)

O son do vento esperta o meu sentido da percepción, na miña cabeza unhas imaxes comezan a formarse… Vexo o mar, as ondas e as olas, a marusía e o vento, están a arrolar unha historia, aínda que mais ben parecen arrolar unhas bágoas no tempo.

“Hai unha rapaza, está chorando rodeada dunha paisaxe verde escura, recórdame a un val, a unha ría. Atópase no alto dun faro vermello e branco, oxidado, roto e moi vello. A miña cabeza parece voar polo aire, vexo como o antigo faro sobresae, semellante a un brazo que tenta agarrar ao mar. O ceo está negro, as nubes mestúranse con cores apagadas e os raios tentan saír entre elas. Non chove, pero vai moito vento. En fronte teño aos rumorosos aguantando fortes os lategazos do noroeste.”

Non! Concéntrate! De novo desapareceu todo…

Os ollos cánsanseme, os brazos case non se moven, o frío arrepíame os diminutos pelos do lombo, revolucionando por completo a miña pel. Unha luz ao lonxe, tremelucindo, avisa de que o meu día remata, sen embargo, algo é diferente, non a provocas ti. Xa non está, desapareceu e co seu adeus insonoro, a soidade que acompaña á choiva molloume os máis bonitos pensamentos.

Sinto un ácido baleiro no meu estómago, a garganta resécaseme a pesares da humidade do aire, e os ollos pícanme porque este escintileo que me ilumina é artificial. Mentres, imaxínote lonxe, sinto que as túas mans non me tocan a min, que os teus beizos non me pertencen e o teu sorriso seméllaseme un platónico adormecer.

Tento respirar, pero ata a man me treme. Odio ter que volver a estes días, aborrezo lembrar ás veces como todo pasou tan rápido. Ser tan parva que ata pensei que xa non me doía. Intento acomodarme a esta situación, facer como que non importa, pero aínda que xa non te queira, segue queimándome por dentro ver como te afogas e ninguén fai nada.

Mais, á fin e ao cabo, nestes momentos doume conta de por que estou así, e simplemente é polo meu centro de luz, ese que me aporta enerxía e cargas positivas xa non está… Ás veces cánsome, de que? Aínda non o teño moi claro.

Déitome na cama e quédome a mirar para as figuras que o fume do meu cigarro tenta debuxar. Pecho os ollos, penso en como ule o mar…

“Volvo suspenderme no aire de forma transparente, asústome porque sen saber por que, teño uns ollos verdes caramelo xusto en fronte dos meus… Tento afastarme pero non son quen de facelo. É unha cara de boneca, branca, unha faciana serea que desbota bágoas.

De súpeto, a miña posición cambia, agora xa estou no medio do mar mirando cara aquel faro. E dun intre a outro vexo como unha figura de cor amarela cae, lentamente, cortando o aire.”

AH! Pero que é isto! Unha dor aguda na man dereita despértame. Era o cigarro, xa se consumira.

Non sei que é todo isto, a veces penso que me estou a volver tola. Cheguei a xurarme que nunca máis ía tentar facelo, que cando pechase os ollos só sería para durmir, que non me volvería penetrar nese mundo. Sen embargo, as miñas neuronas parecen que queren dar un golpe de Estado no meu cerebro, porque sempre volvo a caer na tentación das letras…

Quero ser anónima, un individuo máis que camiña pola rúa e pasa desapercibida. Pero non é así, polo menos se fora do famoseo entenderíao todo, mágoa que sexa polo torpe do meu ser.

O peor é que ás veces pecho os ollos e só atopo escuridade, unha escuridade que me trae pensamentos impuros e dolorosos, pensamentos sobre ti, maldita carga! Ogallá algún día poida ser capaz de facelo…. Ogallá… Conseguireite poñer na miña lista negra dunha vez.

“Xa estou aquí de novo? Ás veces non entendo estas viaxes cando comezo a falar, pode que a miña mente tente refuxiarme por estes lares. Tento fregar os ollos, non vexo todo o ben que quixera, o ceo segue a estar moi pechado. Oio uns laios, e ao meu carón atopo a un rapaz… Ou unha rapaza, de pelo curto, vestida cuns pantalóns de tirantes e esfarrapados e unha camisa que algún día puido ser branca, na súa man agarra un pano amarelo.

Levántase, camiña cara unha porta, a porta daquel faro, e alí bica unha fotografía. Achégome, a cara seméllaseme familiar, os ollos verdes! Agora todo ten sentido! Era a rapaza aquela figura amarela do anterior sono!”

Volvo espertar, o meu móbil está soando… Miña nai, que quere saber como estou, pois coma sempre, xa nos veremos na fin de semana, bicos. Se non fose porque é miña nai, xa a tería esquecida fai uns cantos anos, non me creo nin eu que a miña situación chegue ata ese punto de tolería.

Que acaba de ser iso?! Sentín coma unha agarimo na man, e logo un bico na meixela esquerda. Tócoa, está mollada, é unha lágrima. Pero, se eu non estou a chorar…

-Óscar? Perdoa, preciso outra dose de tranquilizante…

- Vale, chegarei en media hora, non te alporices e descansa, xa entro eu cas chaves que tes debaixo da maceta da porta.

-Grazas.

“Estou nun cuarto, sentada enriba dunha cama. As paredes parecen estar feitas de area, e o teito está adornado con manchas xigantescas de humidade. A ventá parece a do cadro aquel de Dalí, non recordo o nome, podo ver unha praia.

Pero algo é distinto en min, xa non me sinto baleira coma antes, incluso podo sentir os resortes do colchón… Tamén sinto o frío, nin o día do faro o sentira con aquela ventada… Levántome, estes non son os meus zapatos Nike, levo uns demasiado vellos e enlamados como para que sexan meus… Eh! Estas tampouco son as miñas mans! Que demos me está a acontecer!”

A voz de Óscar espértame preocupada, estaba a suar. Tentei falar pero a miña garganta non me respondía e os meus ollos xa se pechaban. Grazas Óscar, ti coma sempre tan atento e rápido. Oio uns pasos que se van afastando, xa marchou.



“Outra vez a mesma escena, pero agora estou fronte a un espello… Mírome, recoñézome e á vez non. Imaxes dunha caída, duns ollos verdes, dun adeus quérote pasan diante dos meus ollos. Son a rapaza do pelo curto, pero ao mesmo tempo sigo a ser a adicta aos tranquilizantes… Nunca me pasara o de agora, teño medo.

De súpeto, o meu corpo sepárase do da rapaza, volvo a ser unha imaxinación dentro dun soño, e a rapaza volve a ser dona do seu corpo, desmaiase. Tento achegarme, reanimala, non hai maneira. Esperta, parece que os seus ollos me miran fixamente… E comeza a gritar.”

Cala, cala dunha vez! Volvo a estar no meu maldito piso de 40 metros cadrados, tirada na miña cama, con outro ataque de ansiedade… Tento coller o inhalador, e doume conta que debaixo hai unha nota: Para ti hipocondríaca esporádica, chamareite á noite, lémbrate de comer, non me fagas poñerte potitos en vena... Maldito Óscar, as súas parvadas son o único que me sacan un sorriso ultimamente.

Lévome as mans á cabeza, é insoportable a dor, pero como non sexa dese raro acontecemento do sono… Non importa, non penses, volveraste meter no…

“Tranquílizate rapaza! Como sigas a gritar a que se vai desmaiar son eu, maréome, e teño ganas de vomitar. De feito, a que agora cae nunha inconsciencia son eu…”

[Non, non sei porque carafio non podo despertar, a miña imaxinación estase a sobre pasar nisto do mundo aparte…]

“Escoito algo, é unha voz grave pero á vez moi feminina: Durmida, inconsciente poderás ser a única que me escoite ata que despertes… Calei, quedei paralizada, quería seguir a escoitar esa atormentada voz: Ela era a miña vida, todo o que me quedaba. Esta casa? Este noxento lugar só foi onde nacín e onde penso morrer algún dia. Primeiro o meu protector, e agora o que alumeaba cada despertar. Recordo o que aquel rapaz tan bonito me dixera 20 anos atrás: Xa sei a resposta á túa pregunta, polo menos o que ten que ver comigo. Eu existín para ser o teu amigo e coidar de ti, e así ser lembrado pola mellor persoa que existe no mundo, ti. Eu tamén sei para que existín, para sufrir e estou farta.

Non pode ser, comecei a cavilar e cavilar, parecía que tiña unha centrifugadora na cabeza. Xil, fai 10 anos, unha praia, nun caderno de coiro… Esta parecía ser a súa segunda parte.”

Deixei de soñar, caín no sofá do meu cuarto, corrín ata o meu caixón. Alí! Alí tiña que estar aquel caderno! Abrino, comecei a ler aquela historia… “Dende aquela maldita mañá…” Faltaba algo.

“Si faltan as miñas palabras, é dicir, as túas”

Non, mente, non me xogues outra mala pasada, non agora. Deixa os mundo fantástico a un lado, céntrate na realidade…

“E cal é a realidade Sarah?”

A realidade é esta, a do meu cigarro na man, as miñas doses de tranquilizantes, Óscar facéndome rir!

“Sarah, esperta.”

De onde teño que espertar! Es ti, imaxinación, a que tes que desaparecer, déixame!

Calou, xa non di nada. Quéimanme os pulmóns, a cabeza comeza a tocar tambores e bombos dentro da miña cabeza. As mans engúrranseme e péchanse, a rabia recórreme todo o corpo cunha pouca de terror que se mostran nos meus vermellos ollos.

“Non, dime que non volvo estar a soñar… Ti saberás Sarah, ti es a que podía desfacerse de min en canto o medo che recorría o corpo… Es ti real ou son eu?

Empurroume, caín para atrás, dinme un golpe tras outro, contra a mesa daquel cuarto seu, contra a cama, e finalmente contra a ventá…”

Parabéns, remataches por vencerme.

Reinas, reyes y ministros de la locura

Llega un punto en el que ya no puedes dar marcha atrás, ese de "no retorno", vuelves tu mirada hacia tu espalda y ves recuerdos borrosos, mezclados entre si, memorias de algo que acaba de pasar pero que no recuerdas. Y aún así los echas de menos, quieres volver a vivirlos, mejorar y unos y dejar otros, incluso empeorar alguna pequeña situación tardía.

Bajas la mirada y tu mente te hace revivir, ves como una vez estuviste allá abajo, entre la oscuridad intentando alcanzar pequeñas lucecitas blancas que danzaban y ascendían al rededor de tu cuerpo.

Como tú bien dices empezamos desde cero no, desde 1'5. Y por eso me recorre por el estómago una sensación de cosquilleo, donde las lágrimas se mezclan con la envidia de un año igual. Uno en el que no echaré de menos a ministros por excelencia de la locura, a reyes destituidos por golpes de estado, a reinas con navíos llamados Sur...

Vete pero deja conmigo parte de ti, deja esa sonrisa inacabada y gritos demasiado agudos para el oído de un animal.

Tiemblo al pensar que se acabó... O por lo menos que alguien acaba de pedir un tiempo muerto

"Pode que só sexa unha rapaza con moito tempo de lecer..."

jueves, 23 de agosto de 2012

Refugio del dolor.

Voy a cambiar de nombre y de razón, voy a intentar decirte adiós, más que "te quiero". Voy a llorar con canciones y libros, pero no por nadie.
Estoy harta de ser agua, nube, lluvia o vapor, de cambiar cada vez que lo que me rodea me obliga.
No voy a ser un simple "hola" y "adiós" por la calle, ni siquiera "dos besos" un sábado por la noche.
Me convertiré en tu necesidad y tu vicio; seré ese dolor cuando te dé un beso de buenos días y nunca más me vuelvas a ver. Me trasladaré al lado opuesto de la línea y seré la risa entre cada lágrima que tú sueltes.
Seré aquella caricia suave y aquel beso profundo que nunca jamás repetirás, seré ese cálido suspiro en tu oído y ese dedo que te calla la boca.

Aunque no, todo acabará cuando deje que la tinta descanse y mi cabeza vuelva de entre las nubes a ese común y cotidiano respirar. Ya lo sé, nunca me atreveré a ser esa persona que quiero.
O si, quién sabe.
Tú, no.


"Pode que só sexa unha rapaza con moito tempo de lecer..."

martes, 14 de agosto de 2012

Sin dudar esta será la cuenta atrás

Hojas solitarias que se llevan dejar entre la lluvia seca de verano.
Besos que odias y que echas de menos.
Insignificante todo, como tú.
Apágate entera y llora desconsolada por una canción que aún no ha empezado.
Mientras, yo, vuelvo a imaginar mundos de diversos colores entre mis cuatro paredes blancas.
Intento decirle a mi almohada que pronto todo va a cambiar, sin embargo ella me grita al oído mientras sueño que deje de soñar.
Y si no, simplemente seguiré escribiendo frase tras frase, aunque a nadie le guste o le agrade, solo para sentirme bien conmigo misma y dejar que mis ojos se descarguen con cada golpe en el teclado.
Todo está perdido y nadie se da cuenta, aunque intenten llorar tras esas máscaras de ignorancia y sobriedad.
Te arrancaré esa maldita flor de la boca, esa dichosa sonrisa que me vuelve a poner sobre una cuerda floja demasiado fina.
Intentaré con cada respiración que sienta sacarte de aquí, tirándote a la basura como cada pañuelo que usé recordándote.
"Pode que só sexa unha rapaza con moito tempo de lecer..."