Mostrando entradas con la etiqueta Mitos. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Mitos. Mostrar todas las entradas

viernes, 6 de mayo de 2011

Plof... Un avión acaba de caer en un mar rodeado de tierra y ha provocado un tsunami huracanado, de vientos del nordeste...
Las 25 personas que en él viajaban han muerto, yo estaba entre ellas. Las 24 restantes eran simples marionetas de la rutina.
Los brazos del Atlas se han roto, el tiempo lo ha envejecido y sus músculos se han desgastado. El mundo que ha estado aguantando finalmente flota en un mar de lágrimas, contaminadas por una marea negra que lleva tu firma.
Y ese mundo tiñe sus vivos colores de desesperación y agonía, mientras sus diminutos e insignificantes habitantes mutan en vanidosos y mezquinos animales, en fantasmas de lo que una vez fuiste tú.


"Pode que só sexa unha rapaza con moito tempo de lecer..."

miércoles, 27 de abril de 2011

Seré el Atlas que aguante de tu particular mundo en proceso de Big Bang, y aunque mi espalda se resienta, yo resistiré hasta que ya no pueda más...




Aunque mis sueños pasen delante de mis ojos corriendo, los dejaré pasar dejando que mis lágrimas caigan por mi cara hasta que me ahogue con ellas.
Entonces el infinito será una caja redonda donde poder dejar que tu mundo flote sin causarte daño... Aunque te advierto que se podría volver del revés cambiando tu concepción de la realidad.
El mío se derrumbará en cualquier momento pero no importa, se que, de todas formas, algún día pasaría... Yo un ser, más humano que nada, reviviré de sus cenizas para volver a construirlo como tantas veces lo he hecho...
Haciéndome un trasplante de sentimiento inequívocos que un día llegamos a compartir...
Hasta entonces espero que mi columna vertebral, ayudada por mi mente, sea capaz de resistir...


"Pode que só sexa unha rapaza con moito tempo de lecer..."
Ou simplemente non...